De mannelijke feminist

Om het bericht te lezen waar deze blog een reactie op is, klik eerst hier (onderste post: 'Feministen').

Feministen. Waarlijk, ik kan er ook niet tegen. De redenen waarom zijn – mijn inziens – iets genuanceerder en pakweg 100% realistischer dan die van ‘G.I. Nick’. Maakt dat daarom een minder interessante blog? Ik verzeker u van niet.

Laten we vanuit een gedeeld standpunt vertrekken: de feminist van vandaag is niet wat ze geweest is. Compleet mee akkoord. Laten we echter niet vergeten dat men kan spreken over een ‘femnist’ en een ‘feministe’; een ‘feministen’ kunnen dus zowel mannelijke of vrouwelijke exemplaren zijn. En juist daar zit vandaag de dag het probleem.

De feminist van vandaag is overwegend mannelijk; het spreekt voor zich dat daar graten in zitten. Hij is op een moede missie getrokken om te vrouw te laten inzien dat ze nog steeds onrechtmatig behandeld wordt. Hoeveel mannen schreeuwen er tegenwoordig niet van de daken: “Het is oneerlijk! De vrouw moet een gelijk loon krijgen, moet toegang hebben tot dezelfde banen als de man, moet het recht hebben ook gewoon haar stoppels laten staan!” Mannelijke feministen dus. Edelmoedig, vindt u niet? Daar begint de sh*t. Mannen zijn van nature uit niet edelmoedig, genoeg voorbeelden daarvan. Waarom dan die missie ondernemen? Omdat het vrouwen aanspreekt natuurlijk. Vrouwen voelen zich eindelijk begrepen en gewaardeerd en gaan opgelucht in op wat de man voorstelt om deze problemen op te lossen. Uiteraard zijn zijn motieven meestal niet zuiver. Vrouwen worden tegenwoordig zonder probleem aangenomen in de politiek. Ze worden aangenomen ja, maar raken ze verder dan hun mening spuien over opvoedingsbeleid en de schoonmaak van de overheidsgebouwen? Vrouwen worden tegenwoordig ook ‘directeur strategisch beleid’. Inderdaad ja, maar waarom wordt het takenpakket van deze functie opeens naar de algemeen directeur overgeheveld, zodat zij in haar kantoor overblijft met een koffiezetapparaat en een PC met enkel MS Word?

Voor wie zichzelf een ware 21ste-eeuwse feministe wil noemen, is dit hetgene waartegen gevochten moet worden… niet zozeer tegen de mannen in se (al is dit natuurlijk mooi meegenomen!), maar tegen de mannelijke feminsten. Jammergenoeg vind ik hier tegenwoordig veel te weinig voorbeelden van. De feministe van vandaag stelt me teleur… wat is er met de ouderwetse gebeurd?

Jij bent dan toch één van die ouderwetse feminsten, zegt u? Nee, eerder een hardwerkende, eigenzinnige, gemotiveerde 22-jarige vrouw met nog een ‘window of opportunities’ voor zich. Feminisme, daar houd ik me zo niet mee bezig; veel teveel moeite voor wat je ook kan bereiken door zelf wat initiatief te nemen en creatief te zijn, zou ik zo denken.

Enjoy the saailence

... m'n motto van de week. Wat een saaiheid overal waar ik kom. Ik zit hier dus nog altijd (wonder oh wonder) alleen op kantoor, met af en toe een hap boterham-met-gerookt-spek in m'n mond. Wanneer ik 's avonds het nieuwbouwhuis op het Pater Damiaanplein binnenstap, ga ik vervolgens rechtstreeks naar mijn appartementje dat ondertussen zo kaal is als het hoofd van een kankerpatiënt aan de chemo (no offence) door de nakende verhuis. En natuurlijk niemand die me komt helpen het te vullen, aangezien door de paasvakantie/blok mijn studerende vriendjes en vriendinnetjes naar huis getrokken zijn en Leuven even achter zich hebben gelaten. Daar komt nog bij dat de isolatie van muren, vloer en plafond zo vreselijk goed is, dat ik niet eens kan meegenieten van de muziek/ruzies/vrijpartijen van mijn boven- en onderburen. Over saaiheid gesproken. Natuurlijk doe ik wel mijn best om die af en toe te verbreken; ik zet Q-music hier keihard op, spring wat rond op m'n collega haar zitbal, verpot m'n (eigenlijk al halfdode) plant of laat Laïs op volume 25 door m'n boxen schallen... maar het merendeel van de tijd geniet ik van die saaiheid. Ja, het is best goed zo; fulltime super-energiek leven is niet voor iedereen weggelegd en zéker niet voor mij. Ik zie het als een stilte voor de storm zeg maar... maar dat is OK, want de storm zal best aangenaam zijn.

Saaiheid heeft nog andere opmerkelijke facetten; je kijkt eens op je gemak rond je - 'verwondering' zouden de filosofen onder ons het noemen. Zo stond ik bijvoorbeeld vanochtend in de lift; ik ging een karretje halen om de laatste dozen van die vervloekte mailing buiten te gooien. Argeloos keek ik om me heen en mijn oog viel op 'Schindler'... 'Bij technische problemen, bel Schindler op nr...' Ha, Schindler's lift. Onwillekeurig grinnikend kwam ik de lift uit. De eenzaat die net zoals ik door de gang slenterde moet gedacht hebben dat er iets scheelde in m'n bovenkamer.

Ik schrijf naar het schijnt te lange teksten, dus ga ik maar eens verder naar m'n (zelfgeplante!) kantoorplant staren. Misschien geef ik hem wel een naam, want om eerlijk te zijn vind ik dat maar niets, zo'n ongepersonaliseerd groen schepsel. Wie weet heet hij tegen het eind van de dag wel Willibrord, of zou het meer een Mariëtte zijn? Ik kom er wel uit. Goed, een hoopje Chinese tekst wacht op mij om geüpload te raken op de website (saai, toch?).

The best is yet to come

Een hoop veranderingen dichtbij-je-bed kan soms toch zo verfrissend zijn. Nieuwe leeflocatie, nieuwe paasvakantie, nieuw kapsel, nieuwe toekomstperspectieven, nieuwe muzikale ervaring, nieuwe stapel enveloppen,...

De grote verhuis zit eraan te komen... een nieuw, betaalbaar appartementje zegt u? Misschien zelfs in Antwerpen, op een boogscheut van m'n werk? Niets van dat! Terug naar de Heimat, terug naar de Plantenstraat in Hasselt. Ja, u hoort het goed, ik word terug kind-in-huis. Velen hebben me al voor gek verklaard ("Gij terug naar huis? En uw vrijheid dan? Ge weet niet wat ge doet! Ge gaat het u beklagen!"), maar ik scheep ze vakkundig af met zowel objectieve als subjectieve kanonskogels. 540 euro per maand puur voor een ruimte om op weekdagen 's morgens snelsnel uit te vertrekken en 's avonds eenzaam naartoe te komen... wie lijkt het de moeite? Gelieve u zo snel mogelijk te melden. Maar natuurlijk is geld niet de enige beweegreden (is het dat ooit wel?). Nog een tijdje m'n papa gezelschap houden in dat klein, doch erg lege huis, lijkt me gewoonweg aangenaam. Daarbij, Houthalen gaat niet meer zo ver weg zijn. Natuurlijk zorg ik ervoor dat ik m'n eigen ruimte heb; m'n eigen kamer, eigen PC, TV, alle modern comfort waar ik als het erop neerkomt, toch wel gehecht aan ben. Waarom niet, zolang je ook zonder kunt... dat denk ik dan maar om mijn geweten te sussen. Zaterdag is al een deel Arbeit verricht; samen met papa, mama en Wouter hebben we m'n kleerkast, bed en twee andere kasten op vakkundige wijze herschikt... welja, vakkundig... Er kwam wat gevloek, gezweet en wat rugpijn bij kijken (Wout, kvond het echt erg - ook al mag da ni :)), maar uiteindelijk vind ik dat m'n kamer - ook al gaat er binnenkort meer instaan - toch groter lijkt. Genieten zal ik!

En ondertussen is het al paasvakantie. Wanneer je op een hogeschool werkt, voel je dat nog wel. Ook al ben ik nog zo'n schaap da nog geen volledig jaar heeft gewerkt en daardoor nog geen volledig vakantiepakket heeft, ik geniet ervan :) Na vandaag nog zeven daagjes werken en dan... eindelijk... het eerste uitje samen met Wouter! We gaan drie daagjes naar Brugge, in een klassehotelletje (als je de sterretjes en de foto's mag geloven) int centrum genieten van alles wat die mooie klassieke stad te bieden heeft (www.weekendjeweg.be - een aanrader!). Eerst dachten we aan Ierland, toen aan Parijs, toen aan Berlijn, maar we hebben ingezien dat we in die korte periode dat we vrij hebben (God, wat mis ik de studententijd in dat opzicht) niet al te moeilijk willen doen. Geen gerommel met vliegtuigtickets, belachelijk dure treintickets en vreemde landkaarten. Nee, we pakken onze Go Pass en sporen naar West-Vlaanderen. Ik kan niet wachten... we zullen vooral geen kaartje sturen :)

En ja, dat nieuwe kapsel. Toch wel opvallend hoe ik meer schrik heb van de kapper dan van de tandarts, gyneacoloog, stomatoloog,... noem maar op. Volgens mij heb ik zelfs een ware nachtmerrie gehad in de nacht voorgaand aan m'n kappersbezoek, go figure. Met trillende benen nam ik die bewuste, wakkere zaterdag plaats op die zwarte, best wel comfortabele stoel. De schaar kwam tevoorscheen en knipte... knipte... bleef knippen. En ik panikeerde. Ik besef dat ik klink als een bang, onzeker en instabiel exemplaar van het 'vrouwelijke' vrouwelijk ras... en ik denk dat dat wel klopt, op dat gebied alleszins. Hopelijk enkel op dat gebied - klink ik nu onzeker? Maar goed, ze knipte dus en opeens kwam - tot mijn grote hilariteit - de opmerking: "Uw vorige snit is helemaal verkeerd, er zit geen logica in - hier is het kort en daar weer lang". Ze wist helemaal niet meer wat te zeggen toen ik haar meedeelde dat ik bij mijn vorig kappersbezoek precies dezelfde stoel had gevuld. Welja, door die niet-logische haarsnit, moest er opeens nog een groot stuk af ("Doe ik dit er nog af?" "Doe wat je het beste lijkt, zolang ik mijn haar nog samen kan doen..." "Ja, maar het moet eraf" "Ja, maar kan ik het dan nog samen doen?" *Bedenkelijk gezicht* Knip. Daar zit je dan). Maar... het resultaat mag er denkelijk wel wezen. Het is wel wat de 'ontplofte' look, maar waarom niet? Er zijn naar het schijnt mannen die van een flinke haardos houden :)

En wat een geluk dat één van die mannen van mij blijkt te houden. Wouter, de reden van mijn nieuwe toekomstperspectief :) Degene over wie ik niet teveel ga zeggen, omdat deze tekst anders verandert in een lieflijk gezwijmel met mogelijk hier en daar wat dank aan de - al dan niet existentiële - goden (of dergelijke(n)). 'Zes' maandjes zijn we samen als koppel, zes nog maar? Al lijkt het niet voor iedereen even kosher, naar elkaar toegroeien zonder ook maar ooit te beseffen waar je misschien wel uitkomt, is zo'n prachtig iets dat je het van de daken wil schreeuwen. Bij deze dus!

Een nieuw toekomstperspectief komt zelden alleen. Er hangen nieuwe mensen aan vast, nieuwe gedachten, ervaringen, emoties... en soms ook muziek :) Al is dat dan wel op een ander niveau te verstaan. Afgelopen vrijdag trok ik samen met Karolien en Wouter naar Enterrock in de Limburghallen in Genk. Verstokte alternatieveling die Wouter is (/was?), was dit - als ik het juist heb - zijn vierde bezoek. Een indoor festival met iets dat te omschrijven valt als 'muziek voor de oren van gemiddeld 18-jarigen')... daar sta je dan. Eigenlijk vind ik dat ik het gemist heb, zo'n dingen; Pukkelpop, Werchter, Dour, Enterrock, van die dingen. Maar ach, dan denk ik maar dat ik 23 ben en dat er nog niets verloren is. Het is niet alsof ik morgen met een kind op schoot zit te lacteren en in paniek sla omdat de patatten overkoken. Daar wachten we nog even mee. Wie had trouwens gedacht dat de Heideroosjes me om één of andere duistere reden meer zouden smaken dan Vive La Fête? Misschien moet ik eens wat meer liedjes beluisteren van dat laatste... wie weet is het wel zo'n groep zoals Hooverphonic, die je in vrij intieme sfeer toch nog altijd het best smaakt.

Hier zit ik dan weer. M'n vaste stek in een hogeschool in Antwerpen. Het enige verschil: het is dus paasvakantie. Niemand in de dichte omtrek, enkel mijn PC en mijn gedachten. Ik word wel enigzins gezelschap gehouden door een dertiental dozen volgestouwd met enveloppen die met welbepaalde inhoud moeten verstuurd worden (een mailing noemen ze dat dan met een mooie term - te vergelijken met Urbanus' 'ingenieur in de ornitologische huisvesting'). Ik nam deze ondankbare taak graag op mij. Gelukkig zijn echter niet alle dagen zo - gelukkig sommige wel.... lekker verstandsloos bandwerk is af en toe een aangename afwisseling met al die veranderingen, hoe verfrissend ze ook zijn.